Księga cudów Widzącego

„Księga cudów Widzącego” jest zbiorem opowieści o Jakubie Izaaku Horowicu, zwanym Widzącym z Lublina, charyzmatycznym przywódcy ruchu chasydzkiego. Przez sto lat od jego śmierci (1815) opowieści te funkcjonowały wyłączni w tradycji ustnej. Po raz pierwszy zostały opublikowane w języku jidysz w 1911 roku. Księga została wykorzystana m.in. przez Martina Bubera przy pisaniu „Goga i Magoga”. W dwusetną rocznicę śmierci Widzącego prezentujemy pierwsze wydanie opowieści w języku polskim pod red. Jana Doktóra w tłumaczeniu Agnieszki Żółkiewskiej . Publikacja zawiera także obszerny tekst Jana Doktóra, Jaakow Icchak Horowic: Widzący mesjasza. „Księga cudów Widzącego” jest zbiorem opowieści o Jakubie Izaaku Horowicu, zwanym Widzącym z Lublina, charyzmatycznym przywódcy ruchu chasydzkiego. Przez sto lat od jego śmierci (1815) opowieści te funkcjonowały wyłączni w tradycji ustnej. Po raz pierwszy zostały opublikowane w języku jidysz w 1911 roku. Księga została wykorzystana m.in. przez Martina Bubera przy pisaniu „Goga i Magoga”. W dwusetną rocznicę śmierci Widzącego prezentujemy pierwsze wydanie opowieści w języku polskim pod red. Jana Doktóra w tłumaczeniu Agnieszki Żółkiewskiej . Publikacja zawiera także obszerny tekst Jana Doktóra, Jaakow Icchak Horowic: Widzący mesjasza.