Niniejsza publikacja powstała na podstawie tomu 24 polskiej edycji Archiwum Ringelbluma, zatytułowanego Obozy pracy przymusowej. Niemcy wykorzystywali darmową (lub prawie darmową) żydowską siłę roboczą od pierwszych dni okupacji, choć formy jej organizacji zmieniały się w czasie. Stałymi elementami pozostawały towarzyszący jej terror i prymat ideologii nad rachunkiem ekonomicznym. Rozwój sieci obozów na terenie Generalnego Gubernatorstwa wiązał się z trzema kwestiami: chęcią ekonomicznego wykorzystania podbitych terenów (obozy melioracyjne, rolnicze, fabryki i kopalnie), przygotowaniami do wojny z ZSRR (obozy budowy dróg) oraz wzmocnieniem potencjału zbrojnego Rzeszy (obozy w fabrykach zbrojeniowych). Według broszury Nazistowskie obozy pracy na ziemiach polskich 1939–1945 w Polsce w różnych okresach funkcjonowało około 450 obozów pracy przymusowej dla Żydów. Zdecydowana większość dokumentów zamieszczonych w tomie to relacje świadków spisane odręcznie lub złożone ustnie, a następnie zredagowane przez współpracowników Oneg Szabat. Znalazły się w nim także zachowane w Archiwum dokumenty urzędowe, takie jak raporty i relacje delegatów ŻSS, Jointu (m.in. Reichmana i Goldmana) i warszawskiego Judenratu (m.in. Braffa). Niemal wszystkie dokumenty pochodzą z okresu między latem 1940 r. a latem 1941 r., a więc w czasie masowego zakładania przez Niemców tymczasowych obozów pracy.
Product Description
Product Features
Reviews