Polacy, Żydzi, Izraelczycy. Tożsamość w literaturze polskiej w Izraelu

Głównym celem tej książki jest scharakteryzowanie problematyki tożsamości Żydów podejmowanej - wprost albo pośrednio - w literaturze pisanej po polsku w Izraelu na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Uwzględniam utwory publikowane od 1945 do 2005 roku. Refleksją ogar­niam więc również okres nieco wcześniejszy niż rok 1948, kiedy to proklamo­wano niepodległe państwo żydowskie na Bliskim Wschodzie. Bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej do zarządzanej przez Wielką Brytanię Palestyny napływały tysiące ocalałych z Zagłady Żydów, szu­kających bezpiecznej ojczyzny. Władze mandatowe ograniczały imigrację, jed­nak społeczność żydowska w Erec Israel (Ziemi Izraela, jak Żydzi nazywali Palestynę przed 1948 rokiem) systematycznie się powiększała, również wsku­tek napływu nielegalnych uchodźców. Jednocześnie toczyły się intensywne zabiegi dyplomatyczne na arenie międzynarodowej i perspektywa utworzenia państwa żydowskiego w części Palestyny stawała się coraz wyraźniejsza.